Om å nyte og litt nytt...

Deilige dagar heime. Ein må nyte det som nytast bør, og eg er ein nytar. Eg nyt at det er stille rundt meg. Eg nyt at ungane leikar og kosar seg. Eg nyt blomane og lyset om våren. Eg nyt å høyre latter og fantasifulle historier. Eg nyt vakre farger, former, teksturar, kreative prosessar og inspirasjonsrike bilder. Eg nyt å bruke hendene, augene, øyrene og symaskinene mine. Eg nyt kaffekoppen og sjokoladebitane. Eg misliker sterkt når saumar og stoff ikkje gjer det eg vil, og eg blir sint og sur av motgang. Desto viktigare å hugse på alt ein kan nyte. Som for eksempel fine bilder av lukkelege, vakre ungar i herlege, vårlege klede…og ein treåring som akkurat no sitt i sofaen bak meg og syng med til kjenningsmelodien til Brannmann Sam. Love it!

1. Anna har fått nye klede frå nettbutikk, og testar dei medan ho ruller rundt på golvet og herjar med dei nye ikea-putene. Sommarleg kjole frå Miniature, tights frå Ebbe, genser frå FUB.

2. Ein lilla, liten krokus smilar til sola. Endeleg open! 

3. Alfred har fått ny sirkusgenser, med mønster frå Meedom og stoff frå Lillestoff/Bloome.dk. Lillebror skal få kvalbukse av stoff frå Stoff og stil, og storebror viser den stolt fram. 

4. Denne skumle t-skjorta var suksess! 

Ha ein fortreffeleg kveld!

Årets familebilde

Anna og Alfred har laga eit heilt herleg kunstverk for og med heile familien! Eg er både stolt og glad og fornøgd, og det store bildet har allerede komt opp på veggen i gangen. Eg har også vore med bittelitt, for det er jo kjekt å male! :) Dessutan har eg jo måtte vere til stades absolutt heile tida, for å hindre små og store maleulykker og krangling og slikt… Treåringen har malt frå eine sida, og åtteåringen frå andre sida, og vi har jobba i tre omgangar, sånn omtrent.

Her er nokre tips til korleis du og ungane kan lage årets familiebilde:

1. Kjøp eit ganske stort lerret, sånn som f.eks. dette på 70x100 cm frå Søstrene Grene. Slike sel dei mange ulike stader, og i alle prisklasser. 

2. Teip rundt kanten på bildet, så har du ferdig passepartout når du tar bort teipen til slutt. Dette syns eg rammar inn motivet på ein flott måte, og gir eit reinare uttrykk enn om ein malar heile vegen rundt.

3. Mal bakgrunnen på bildet først! Vi brukte grønne og blå nyansar, og ungane vart instruert til å gøyme bort alt det kvite på lerretet. Dette var kjekt for begge to! La dette tørke.

4. Mal konturane til motivet. Her vart åtteåringen bedt om å lage familien, og små uhell vart til blome og bie… Og pappa fekk ikkje skikkeleg plass, så han fekk berre kikke oppom kanten. "Han står liksom heilt nærme, så det er difor han er sånn…" forklarer Anna.

5. Følg litt med så ikkje dei minste blandar alle fargane heilt saman. Her har eg latt treåringen velge fargar sjølv, men har hjelpt han, slik at han har malt dei lyse fargane i eine enden av bildet, og dei mørke i andre.

6. Når alt er tørt igjen, kan ein begynne å fargelegge detaljane i bildet. Eg fulgte nøye opp åtteåringen, slik at ho ikkje skulle slurve... Det vert finare når ein er nøyaktig, og ho fekk enkle tips til korleis ho kunne lage beine strekar inntil det svarte og fylle ut fargen med nok maling. Og sjølv om vi begge var litt utolmodige innimellom, var både eg og Anna fornøgde med resultatet!

 

Slik såg bildet ut etter første arbeidsøkta.

Eg har kjøpt maleduk på Stoff og stil, og treng ikkje vere redd for malingssøl på bordet. Det er også fint for ungane at det ikkje er stress rundt dette med å søle litt, og dei har på maleforkle mens vi held på. Javel, så er eg litt småstressa for at dei skal søle på stolane og tapeten og slikt, men det meste går jo bort! ;)

Vi har forresten brukt akrylmaling frå Søstrene Grene og Hobbylakk og Allmogemaling frå Panduro. Noko blir blankt og anna matt, men alt kan blandast og enkelt vaskast bort med vatn.

Ha ei kreativ veke og ein fin mandag!

Kreativ kos

Etter nokre dagar med dårleg form er treåringen endeleg i farta igjen. Og ikkje berre betyr dette mykje kos og tull og leik og sang, men også stunder med roleg pusling og nokre velfortente pauser for mor… Det er jo faktisk sånn at det er ganske slitsamt å vere heime med sjuke barn, og når ein i tillegg er prototypen på bekymra, forkjøla og trøytt gravid, så kjennast verda som ein betre stad å vere når barnet er i fin form! Då får optimismen fritt utløp igjen, og både mor og barn kan slappe av. Godt!

Figurane Alfred bygger med på desse bilda, har eg kjøpt på museumsbutikken til Nordenfjeldske kunstindustrimuseum i Trondheim. Det er fargeglade og solide pappbitar, som ein kan bygge saman til nydelege og morsomme kreasjonar. Her i huset synast ungane det er veldig kjekt å lage fjeset til pappa, kjærleik på pinne og bokstavar…og alt muleg anna. Når eg no fann nettsida deira Remember Paolo, ser eg at vi må hente meir inspirasjon og kanskje skrive ut nokre bilder. Dette er kjekt!

I går vart denne t-skjorta endeleg ferdig, og Alfred er glad og fornøgd! "Æ e en hai!!" og "Den hai-t-skjorta vil æ ha på mæ i barnehagen i morra!" er kommentarar som viser suksessen… ;) Den tok litt tid, for eg begynte å krangle med ermane, og når eg kranglar med slikt blir eg sur, og når eg er sur funkar det veldig dårleg å krangle… Så heile plagget vart liggande eit par veker, til eg i går klipte bort dei som krangla (Hah! Då vann eg i alle fall den krangelen!) og laga nye, snille, fine ermer. Mønsteret er frå Meedom og stoffet frå Stoff og stil.

Takk til gode venninner som i går oppfordra meg til å blogge litt igjen! Det går litt trått, men det er jo kjempekjekt! :) Og takk til alle som er innom og tar ein titt! Legg gjerne igjen ei helsing!!

Nyt dagen!

Entusiastisk og begeistra

Relativt enkle saker kan gjere fantastiske ting med barna sin leik! Alfred på tre år vart i alle fall bergtatt av denne kappa, og fantasien fekk verkeleg springfart! Mens Anna på 8 år lurte på kva det skulle forestille, om det var ein spesiell fugl, eller det kunne i alle fall ikkje vere slik eller sånn… Det er så trist å sjå korleis samfunnet og kvardagen og all vektlegginga på faktakunnskap, gjer fantasi og forestillingsevne til noko som er mindre verdt. Jenta mi, som alltid har vore kreativ og rik på fantasi, er skulejente og vil gjerne ha fasitsvar. Når skjedde liksom det? Alfred går heldigvis i ein barnehage der barnas leik og kreative utfalding er høgt prioritert, og vi to har stadig samtalar der vi snakkar om for eksempel grøne, flygande kyr som kjem og landar på verandaen… Kva skulle vi gjort då?! Eller andre rare og morsomme ting, som vi fantaserar rundt når vi lurer på noko, ser noko rart eller leiker og tullar. Dette er uvurderlege stunder for samspelet mellom oss, for meg sjølv, for han og hans utvikling av fantasi, forestillingsevne, språk, humor og så mykje meir. Dette er gull! Og heldigvis er det ikkje slik at storesystra heilt har slutta med slikt, det er berre at ho ikkje kan gjere det når som helst. Ho må liksom vere tydeleg på at dette er berre tull, og det er vel ikkje heilt sant, vel, mamma… Flink og stor! 

Men tilbake til kappa… Eg var typisk veldig seint ute med ei bursdagsgåve til ein nevø, og Anna skulle pakke kofferten for å dra på vinterferiebesøk dit. No måtte eg berre finne på noko lurt! Men det er jammen grenser for mi oppfinnsomheit også, og eg fann ingenting i butikkane, som eg hadde lyst å kjøpte til han. Jaja, då var det berre å slå seg laus på syrommet! Og eg er fornøgd!

Ungane var med og bestemte at den skulle vere i ein blå-grøn variant, og eg fann fram stoffhaugane. Med sikksakksaksa (då kan det ikkje rakne) klipte eg trekantar, og dei vart av varierande storleikar og fasongar. Men det er berre flott på ei slik kappe!  Eg brukte chambray frå Stoff&Stil til kappa, og hadde eg hatt meir, skulle eg laga den enda breiare, slik at den kunne vore festa til handledda… Men det blir kanskje neste gong? I halsen sydde eg ein kanal der eg sette i ei snor til knyting. Hadde eg hatt hemper ville eg kanskje brukt det i staden, for eg er ikkje særleg begeistra for knytte snorer i halsen på barn. Eg sydde på trekantane radvis frå botnen, og det var så moro å sjå framgangen og leike seg med kva for nokre bitar som skulle vere dei neste. Herleg! Og slike vil eg lage fleire av!

"Kva er det..?" spurte Anna, då eg stolt viste den fram. 

"Åh, det er ei dragekappe!" seier Alfred entusiastisk og begeistra! 

Suksess! Håpar bursdagsbarnet likar den også… ;)

Ønskar deg ein fortreffeleg laurdag, 
og god vinterferie til deg som skal ha det!

Fart i symaskina

Endeleg fart i symaskina! Store, fine Anna mi fekk seg ny genser, eller tunika om du vil. Stoffet fall ho pladask for, då eg opna pakken med stoff eg bestilte frå Bloome.dk. Deilig, mjuk jersey i lekre fargar! No ventar metervis med andre innbydande stoff, og eg har fått sjølvtilliten eg trengte. Det er så kjekt å sy når mottakaren blir såå glad! Oppskrifta er frå Ottobre 1/2014.

I bakgrunnen skimtast (eh..eg fekk ikkje til å trylle det bort i redigeringsprogrammet, dessverre…) stovegolvet på ein heilt alminneleg kvardag. Ikkje mindre enn fire store bilar av ulike slag sneik seg med på bildet. Men dette er i favorittleikekroken, nesten under spisebordet, ved dei store, lave stovevindua der lyset er heilt utruleg godt! Så då kan resten av stovegolvet vere ganske leikefritt, og eg kan vende ryggen til rotet og late som det ikkje er så ille… ;) 

I ein annan krok, med vindu i fleire retningar, står den store, stygge og veldig behagelege stolen. Det er ein deilig, deilig lesekrok, og eg frydar meg over at det ikkje berre er eg som blir hekta på bøker… Rett frå skulen og inn i stolen, fordi ho berre måå lese litt meir i den spennande boka. Slikt blir ei leseglad mamma fornøgd med! Sjølv var eg innom ein bokhandel i går etter fysio, og kjøpte Et helt halvt år av Jojo Moyes. Eg la den spent i veska, rusla vidare til Kaffebrenneriet, kjøpte kaffe og scones og sette meg UTE med eit teppe over beina og sola i fjeset. Love it!! Midt i gågata i Trondheim, midt i februar og berre heilt perfekt sitte-ute-på-cafè-og-lese-bok-vèr! Og boka må eg verkeleg anbefale! Eg måtte tvinge meg sjølv til å legge den bort seint i går kveld, berre fordi eg ikkje ville bruke den opp på berre ein dag. Ja, og dessutan var det nok også leggetid for lengst… No skal eg straks krype opp i godstolen med ein god kopp kaffe og boka mi igjen. Luksus!

Ønskar deg ein fortreffeleg onsdag!

To heilt ulike prosessar

Det er så deilig når helga får vere helg, timane er lange og ingenting står på programmet. Og så fyllast alle timane likevel! Dei fleste fyllast med slikt som er fint og godt, men det oppstår også ei og anna minikrise i heimen… 

På dei øverste bilda ser du komposten vår. Kompostering er gøy! Ja, det er faktisk det! Eg blir utruleg fascinert av å sjå korleis det vi kastar i komposten påvirkar prosessen i kassen, og så blir det til noko matnyttig! ;) (Hihi... Pun intended!) I luka nederst hentar vi fram ganske fin jord, som pakkast i vanlege søppelsekkar. Sekkane får nokre hol i botnen, slik at meitemarkane kan kravle litt ut og inn som dei vil, og så skal jorda få fortsette sin prosess og bli supertilskot til buskar og bed utpå våren. Men eg er ganske uerfaren enno, så eg er spent på korleis frosten spelar inn. Foreløpig held vi i alle fall prosessen inni KompostBjørnen varm og fin!

Inne kan vi også pusle med ulike ting. No i helga hadde vi ei koseleg malestund ved kjøkkenbordet, og alt var fryd og gammen til det plutseleg vart bråstopp. Kor vart det feil? Det gjekk frå idyll til total kollaps på ti minutt, og vi trengte jammen litt tid for å komme igang igjen etterpå. Slike prosessar syns eg er vanskeleg å forstå! Pappaen var på fjelltur, og eg og ungane skulle på bytur og konsert. Men eg kan love deg at det ikkje er lett å dra på tur med krykker og treåring som ikkje samarbeider… Så då kom nederlaget susande, og mamma vart skikkeleg sinteguri, noko som sjeldan løyser vanskelege situasjonar. Isj! Det endte heldigvis godt, mykje takka vere godaste storesystra, som trøysta Alfred då mamma hadde trampa ut i raseri. Og godaste Alfred som sa unnskyld for første gong i sitt liv, og som delte ut verdas aller beste kos. Og mamma måtte grine litt igjen, og seie unnskyld for at eg vart så sint. Så pakka vi veska og krykkene og stabla oss ut i bilen, framleis litt tårevåt, og lillebror sovna, mens Anna satt og skravla og sang, og vi kom oss til byen. Vi kom oss på beina og på superflott konsert! Det kallar eg Happy Ending! 

Joda, det er mange som har temperament her i huset, men heldigvis er vi gode med kvarandre!

Ver god med dei du har rundt deg, du også!

I krikar og krokar

Barna får plass i denne heimen, det er i alle fall sikkert! Her bur det Pet Shopar i i krikar og krokar, og Duplodyrehagen har visst opna alle bura sine denne veka, så alle dyra har lista seg rundt i stova… Dyrepassarane rir rundt på krokodiller og dinosaurar midt på golvet, mens sebra, hundar og skilpadder snik seg bortover vinduskarmen. Hesten tar og er nok ein liten risiko, der han ligg midt i løypa mellom stova og kjøkkenet. Jaja, det er jo fint at alle trivast her!

Eg og Alfred har ein slitsam og roleg dag i dag, og slike dagar har det vore mange av i det siste. No ventar vi på at hosten skal forsvinne, energien komme tilbake for fullt og guten vere klar for barnehagen igjen. Sjølv får eg gjort utruleg lite slike dagar. Eg treng liksom litt ro og fred og tid for meg sjølv, dersom eg skal få til å vere kreativ og skapande, i alle fall. Men vi kosar oss likevel. Bollar i ovnen og NrkSuper på Paden. Litt strikking innimellom, kanskje?

Slik ser det ut i kroken ved vinduet i dag. Og eg trur jammen at eg skal sette meg og strikke vidare på fantastisk mjukt og godt babystrikketøy. Herleg!

Ønskar deg ei nydeleg helg!

Nyt dagen

Det kjennast verkeleg ut som vi nærmar oss våren no, altså! Snart ferdig med januar, og her i Trondheim er det framleis like tørt (og kaldt). Ungane snakkar dagleg om kor gjerne dei skulle hatt snø, men eg kjenner at det ikkje er så viktig for min del. Ikkje no når det går mot slutten av januar, det er ein månad sidan sola snudde, og snø eller ikkje snø, det er lysare ute! Sol rett inn i stova. Gult og varmt lys. Og inne kan vi nyte tulipanar og peisvarme og kvarandre. Herleg!

I helga har verdas snillaste morfar vore på besøk her, og Alfred jublar over at det er framgang i oppussinga av rommet hans. Det skal nok bli bra! No må berre mammaen og pappaen vere like flittige som morfar, og få ting gjort…! Eg er nok flinkare til vaffelsteiking og småtteri enn til dei store prosjekta. (Skranglebekken!) Men jammen er det koseleg med saft og vaflar ved kjøkkenbordet også! Liten mugge passar fint til små barnehender, så får ein til meir sjølv! Det er meistring! Stas!

Det er kvardag igjen. Ingen gjestar og ingen andre heime enn meg sjølv. Eg elskar verkeleg å ha besøk, men det er når eg puslar aleine at eg får ting gjort… I dag er det berre trening som står på programmet, og eg har enno eit par timar til eg må komme meg i veg. Så først skal eg skru på kaffemaskina, så må eg skru på varmen på syrommet, så lage kaffe og nyte den i godstolen ved vinduet, mens syrommet blir varmt. Deretter er det kreatid. Herleg! Ja, eg veit det. Det er verkeleg akkurat så luksus som det høyrast ut. Heldige, heldige oss som bur her, og som kan vere heime når vi ikkje er i stand til å vere på jobb…

Nyt dagen du også!

Heilt eventyrleg

Tell Me A Story Activity Set - The Small Object

Story Stones - Crafting Connections

Ein sliten, liten gut sovna på sofaen i dag, etter ei vidunderlig lita stund. Vi la oss godt tilrette på putene han og eg, og då han låg der i armkroken min var det nesten så vi låg nase mot nase. Mjuk og god, er han. "Mamma, no må du fortelle ei historie", seier han, og eg tenker meg om. Ja, eg vil gjerne fortelle eit eventyr, og treåringen ligg og frydar seg over historia om Gullhår, fantasifullt overbrakt og fargelagt, men utan andre bilder enn dei han sjølv kan skape inni seg. Han er trøytt, men eg måå fortelle ei historie til! Ei om det store, skumle trollet! Og eg fortel om trollet, det som var så stort og stygt, med ei lang og krokete nase og alt som høyrer til. Han nyt stunda, og det gjer eg òg. Etterpå syng eg for han. Stille og fint ligg vi i sofakroken, og medan eg syng vakre, gamle songar, fell han i søvn. Sliten etter gårsdagens og dagens påkjenningar. Slike stunder er gull!

Den Gode Historien

Eg har ei god venninne som er ein fantastisk forteljar, og ho held kurs slik at fleire kan lære å fortelle historier som berører og begeistrer. Alle som jobbar med menneske, og kanskje særleg alle som jobbar med barn, burde lære meir om korleis dei kan formidle gode historier. Så snart eg får sjansen er eg med! Klikk på bildet med den eventyrlege, vakre døra for å komme inn til Hege.

Barnevev av restegarn

Små og enkle ting kan vere verkeleg fine! Denne veven laga Anna for lenge sidan, og den heng på stova, til glede for både hjarte og auge! Den er laga så enkelt som at to pinnar er lagt i kryss, og så trur eg den gule tråden innerst er surra for å feste dei saman. Så har ho surra og vevd med ulike garnrestar, og fargane er så fine! Eg likar så godt den litt duse blågrøne mot den sennepsgule, og det lille hintet av glitter, og litt raudt og knallblått for å gi kontrast…. Det er rett og slett slik at mange av fargane ho har brukt her plukkast opp i detaljar ellers i stova, som den lyseblå puffen, den gule lampa, den raude stolen, putene i sofaen… Joda, eg likar godt fargar! Og då er det godt å ha kvite veggar og lyst golv som lerret!

Det har vore ein intens mandag, og dei neste dagane blir Alfred heime for å bli i form til kvardagen og barnehagen igjen. No kjenner eg det er kvelden, og vurderer ein deilig dypp i badekaret før leggetid. Det gjer godt! Men atter ein gong; takk for at de er innom her! 

Ønskar deg ei strålande veke!

På skattejakt

Vi har funne ein skatt!! Det er ein heilt ekte skatt, altså, og den er verkeleg gull verdt! Djupt i ei skuffe, i ein skrøpeleg kommode, på eit bittelite rom på loftet i det gamle huset til mormora, morfaren og grandtanta mi, fann eg skatten. Det kunne nesten vore kva som helst, for eg kan love at det var skattar av mange ulike slag i det huset. Som kjærleiksbrev mellom to unge menneske i etterkrigsåra. Som finurleg skrivne kokebøker, med både oppskrifter og strenge reglar for oppførsel i kjøkkenet. Som fluffy småpikekjolar frå 50-talets Amerika. Som verktøy samla opp gjennom ein heil mannsalder. Som heimestrikka gensrar og smånips. Og meir til. Det er imidlertid forskjell på kva vi ulike menneska ser på som skattar. Og eg fann ein fin skatt som skal brukast og takast vare på i heimen min. Som skal halde minna om mi oldemor i live, og bringe latteren fram i store og små som frydar seg i fellesskap over skatten. Den er gøymt i ein gammal koffert, og ungane må spørre pent om å få låne den. Desse tinga skal ikkje bli liggande å slenge blant legofigurar og briotog!

Eg har funne nokre posar som innehaldt gamle hattar, briller, kragar og hanskar. Fantastisk! Ungane har leika i timesvis med desse tinga, og eg er glad. Heilt inn i hjartet mitt er eg glad. Glad for at desse tinga kan vere til glede. Glad for at dei bringer fram minner og historier om familien. Glad for at dei stimulerer fantasi og forteljarglede hos store og små! Moro! :)

Om du ikkje er så heldig å finne slike fantastiske arvestykker, kan du jo alltids leite på loppisar og bruktbutikkar. Og på  nettsider som for eksempel Etsy kan ein også kjøpe ingrediensar som trengs til ei god historie, fabulering om svunne tider og latter og fniseanfall i massevis... Eg trur eg må gå på skattejakt og finne fleire godbitar til kofferten vår! Enn så lenge har eg funne fram nokre eksempel til deg, og du kjem vidare om du klikkar på bilda. Lukke til!

 

Ta vare på dei fine stundene!

Fort gjort!

 

På forsommaren var eg på sydag med gode venninner. Det var før sysaker og kreativt rot vart pakka vekk i flyttekassene, som enno står øverst i trappa og ventar på at syrommet skal bli syrom og barneromma barnerom. ;) Ting tar tid! Men akkurat denne blusen tok jammen ikkje så veldig mykje tid! Eg har brukt eit herleg stoff frå Stoff og stil, og ei oppskrift på ein kjole frå samme stad. Denne kjolen skulle ha to kapper til nedanfor denne første, men dei droppa eg rett og slett. Jenta mi trengte ikkje kjole, men noko som passa til bukser og shortsar og slikt. Og det gjer den! :)

Eg datt og slo halen min for nokre dagar sidan. Har du prøvd det? Hadde det gått bra hadde det stuntet eg gjorde vore kult og gitt cred, men slik det vart, så vart det eigentleg mest flaut og dumt. Joda, eg er nok både barnsleg og i overkant impulsiv... Det var ei lang og bratt rutsjebane på ein leikeplass, og eg måtte sjølvsagt teste om den var trygg for ungane i regnvèret. Det var den altså ikkje. Eg flaug nokre meter flatt gjennom lufta før eg landa med eit brak. Au. Au. Au. 

Deilig med fredagskveld, uansett! Fredagspizza og sofakos. Digg!

Fin fredag til deg!

Ein passeleg dose idyll, takk!

Dette er verkeleg akkurat så idyllisk som det ser ut. Siste feriedagen. I hagen leikar glade barn. Vi har klossar, klatrestige, dukkestue og hengekøye. Vi har rips, solbær og kirsebær. Vi har vaffeljern og skøyteledning, og vips! så vart det vaflar og is og gode venner på besøk på terrassen og i hagen og på omvisning i nyhuset. Rett og slett ein heilt nydeleg søndag! Så no kan kvardagen berre komme... 

Ønskar deg ei deilig sommarveke!

Gøy med body!

Forrige helg tok eg med meg symaskinene og nokre stoffbitar og besøkte ei venninne nokre timar. Utruleg kjekt å sy saman med nokon! Og resultatet vart eg strålande fornøgd med! :) Her ser du lillebror i sin nye body, sydd etter innfallsmetoden i det herlege Cirkusstoffet frå Gekko. Verkeleg deilig kvalitet! Eg brukte ein passeleg stor body som mal, teikna av mønsteret og sydde glad i veg. Oops, eg hadde gløymt å tenke ut ei lur halsopning, men det ordna seg visst med litt kreativitet og nokre trykknappar. Neste gong vil eg nok leite etter eit eigna mønster først... ;)

Guten er også strålande fornøgd. Fin og glad! "Æ har fått øya på magen min!" seier han og ler. Og mammaen er inspirert til å sy meir. Kanskje eit par vårlege bodyar til? Eller kanskje det snart er slutt på bodytida, slik at gensrar og t-skjorter er meir på sin plass? Og nattkjole til storesøster. Og eit snurrete skjørt, kanskje? 

Nyt dagen!

Det spirar og gror

Ein liten erteblomst har reist heilt frå Hong Kong, berre som eit lite frø, pakka og sendt hit på bestilling. Bestilt på Etsy, såklart... Og eg kryssa sjølvsagt fingrane for at alle dei mange frøa vi planta skulle spire og gro, for det er jammen ingen sjølvfølge! Men det vesle frøet har våkna til liv, etter å blitt holdt av små barnehender, putta varsamt i god jord, vatna med forventning og glede. Ikkje rart det vil vise oss at det kan!

For kven vil vel ikkje vise at dei kan greie det utrulege, berre dei får kjensla av at nokon trur på dei? Det å vite at nokon set pris på ein og har forventningar til ein, det er så godt! Det krevst vel for at både små plantar og små menneske skal vokse, gro og blomstre. Det trur i alle fall eg! :)

 

Eg høyrer sjølv at tankane mine er ganske store i dag. At eg kanskje til og med overdriv og snakkar svada. Men ikkje heilt, likevel. Det er jo sant! På dette bildet har lillebror akkurat ramla oppi planteprosjektet vårt. Stakkars små spirane... Men det var heldigvis i den delen der frøbarna enno ikkje har våkna til liv. Og ikkje veit eg heilt korleis eg skal vekke dei heller. Kanskje det er på tide å synge for dei, for det har vi ikkje prøvd enno. Og kultur er jo også viktig for å utvikle seg... ;)

Storesøster er full av omsorg, og hjelper veslebroren sin. Det er godt. Vi er heldige.

I dag har eg jobba for å hjelpe våren i hagen. Vi vil jo gjerne at det skal spire og gro der også, og i løpet av dagen reknar eg med at dei aller siste snøflekkane skal forsvinne. Vi må hjelpe kvarandre. Storesøster hjelper lilleror, eg hjelper våren, og solet og lyset hjelper meg. Gode dagar. Vårdagar.

Håpar du også nyt lyse, gode dagar!

Sette hale på grisen

Ein deilig, deilig laurdag. Årets første tur ut på verandaen, til den herlege, fuglespiste sofaen vår. Perfekt til kaffe latter og lesing. Og perfekt liten gut. Og store jenter som leikar og er greie med veslebroren. Og berre for å gjere det klart; dette er ikkje bildet av grisen som skulle få hale à la Tussi! Nei, stikkande nåler og hylande smågrisar vil vi ikkje ha... ;) Lillebror har forresten fått ny pysj/leikedress, og eelskar den. Fargane er heilt nydelege, og kvaliteten på Katvig er som alltid suveren! (Men nei, eg er dessverre ikkje sponsa...)

Jentene fann på heilt sjølv at dei ville sette hale på grisen, og då var det rett og slett enklast og best å feste papiret rett på vinduet. Tusjmerker på glaset var fort gjort å tørke bort, og ungane storkosa seg i vårsola.

I kveld skal eg bli varta opp av mannen, som gjerne ville lage voksenmiddag etter leggetid. Det er luksus. Sitte i sofaen og vente på at maten blir servert! Nydeleg! :) Storesyster skal snart i seng, og freden har allerede senka seg i stova. Eg skal forte meg å avslutte her, slik at eg rekk å lese litt for henne før ho legg seg. Vi held på med Georgs magiske medisin, og den er utruleg moro å lese. Høgtlesing er ein favoritt for meg, og då er det godt å ha barn som vil bli lest for! ;)

Ha ein avslappande laurdagskveld!

Aktiv i kropp og tanke...

Foto: Bertil

Det knirkar i nysnøen på trappa. Nokre få fjon kom for å gjere landskapet reint og kvitt igjen. Akkurat nok for meg. Og heilt fin for skøytebana også. Desse bilda tok pappaen av Storesyster då dei var på nærmaste vatn for å teste skøytene. Varm i kinna, varm i kroppen, stolt og fornøgd! 

Og i aktivitet blir ein sveitt. Slik som eg vart på yogatrening i går. Eller, eg vart jo ikkje akkurat gjennomsveitt, men ganske varm og akkurat passe sliten og god i kroppen. (Og i dag kjenner eg jo verkeleg at kroppen vart utsett for nye, interessante øvingar i går..) Inni meg foregår det stadig merksnodige saker. Eg kan oppleve kjensler som fargar, og eg assossierer veldig fort når sansane vert aktivert. Kan dette henge saman, skal tru? Eg har i alle fall ei formeining om at dette heng saman med kreativitet. For kreativ, det er eg. Eg kan boble over av idèar og assossiasjonar, og treng ofte nokon som kan halde meg att for å seie kva som er gjennomførbart og ikkje. I går hadde eg forresten ein morsom assossiasjon i det eg kom ut av yogahallen, i det fine, nyoppussa treningssenteret, med parkett på golvet og fancy møblar i freshe fargar. Høgt under taket er det også. Og der, som om nokon dytta lukta opp i nasen på meg, tenkte eg berre på eitt ord: leirskule. Det lukta rett og slett som ein gammal leirstad, der sveitte ungdommar og sure sokkar har vandra rastlaust i gangane. Der herjing, skrål og sang har gått hand i hand med tente lys og klumpekos. Der paprikachipsen ligg i tusen knas, og initialar er skrapa inn i veggane. Oj, det vart mange gode minner fordøyd på få sekund. Av den herlege lukta av sveitte folk og joggesko. Heldige er vi som kan minnast så mykje av så lite!

Eg veit ikkje om du har lagt merke til det, men eg har altså gitt opp den utfordringa eg prøvde å slenge meg med på. Det er jo så skrekkeleg slitsamt å vere på etterskot. Sjølv når det gjeld slike kjekke ting! Dermed vart altså den ein av dei tinga eg så optimistisk kastar meg over, for å innsjå at eg ikkje gjennomfører. Det er vel stort sett berre når det gjeld strikking at eg ikkje er på den måten... Der brukar eg nemleg laang tid på å komme igang, men blir nesten manisk for å bli ferdig. Det er jo så tilfredsstillande! :)

Erteposar i fleng er lagt ut i Eplabutikken min. Fine, fine fargar og stoff! Og så er der forresten salg på ein del varer som har lagt der litt for lenge. Men erteposane er ferske i butikken, og eg er ganske stolt av utvalget der no. Lyst og fargerikt og fint. Akkurat som eg likar det! ;)

Ha ei nydeleg veke!

Sleepy - ein del av utfordringa Moments

Min vakre, gode, fine, flinke son. Min skatt og mitt gull og min skjønnaste gut!

Det er fred og ro i heimen, med barna i seng og beina på bordet. Det er tidleg kveld etter ei lita veke tilbake i kvardagen, med skule og barnehage og jobb og ein døgnrytme som ikkje er heilt som den skal vere... Men vi er tilbake, og kvardagar er det mange av, så det gjeld å nyte dei også. Det er ikkje berre helga som er god, men det er viktig å stoppe opp og nyte små augneblink når som helst. Moments. Golden moments.

Eg øvar stadig på å bli ein betre fotograf, og i stad lista eg meg ned trappa, skrudde opp lyset ved senga til Lillebror og prøvde forsiktig å knipse nokre bilder. Det er i det minste ein ok start. Det er verkeleg utfordrande å ta bilder i mørket, med gult lys, skuggar og til og med ei sprinkelseng i vegen for det nydelege motivet. Om du ser inn til Clickin Moms, får du kanskje litt inspirasjon og tips til fotografering av dei sovande små, du også... Ingen toårstrass å spore her akkurat no, i alle fall. Deilig. :)

Ha ei framleis fin helg!

Nytt og godt!

Eit nytt år. Nye draumar, nye forhåpningar, nye muligheter. Nye dagar, nye planar, nye avtalar. Mykje er likt som i fjor, men for meg er alltid overgangen til eit nytt år noko heilt spesielt. Eg har så mykje eg vil gjere annleis! Eg vil så gjerne ha meir tid saman med familien min, meir tid for meg sjølv, meir tid til kreative syslar, meir tid til å vere sosial. Trening er ikkje akkurat noko eg har så veldig lyst til å bruke den verdifulle tida mi til, men eg har etter 34 år innsett at det er noko eg berre må igjennom, så blir både eg og kroppen min gladare etterpå. Og sjølv om eg nesten ikkje har lyst til å innrømme det, så er det jo faktisk ganske deilig etter gjennomført økt! Og slik skal eg også auke overskotet, slik at eg kan bruke av sofatidkontoen til desse andre tinga eg så veldig gjerne vil gjere meir av. ;)

Dagens bilete har mannen min tatt av fine familien sin. Den vakre kona hans laga litt bling til seg sjølv til jul, for heile familien var jo på tv på sjølvaste julaften! Vi syng i familiekor, og her kan de sjå oss synge i Byåasen kirke på julaftengudstjenesten... Tilbake til blingen; den er laga av to trekuler og litt skinnsnor. Den vesle trekula er mala med lysrosa hobbylakk, og den store er dekka med bladmetall. Det var moro og fint!

Storesyster fekk ny kjole til jul. På lillejulaften vart knapphola sydde, og knappane kom på. Den nye symaskina mi gjorde jobben på eit blunk, og gjett om eg gler meg til vi skal bli betre kjent! Kjolen var ei prinsesse verdig, og mottakaren var også veldig fornøgd. Ho er jo prinsessa mi! Og med Julekongen som adventskalender, har vi jo gjort oss nokre tankar om prinsessegreier... Ein dag stod ho over meg og sa: "Mamma, du har sølv i håret!!" Haha...akkurat det ein har lyst til å høyre, særleg når ein vanlegvis driv med heimehårfarging og badet no er totalvraka av ein kjip vasslekkasje frå kjøkkenet i etasjen over. Men uansett, litt sølv i håret treng faktisk ikkje å vere så ille. Eg proklamerte at det kom av at eg er ei ekte prinsesse! Akkurat som Eiril i Julekongen! ;) "Nei, mamma, du kan ikkje vere prinsesse, for då må jo tante også vere det..!" "Joda," seier eg, "både eg og tante er prinsesser. Det er berre å sjekke, for om du legg ei ert under madrassen hennar, er eg sikker på at ho har vondt i ryggen når ho våknar!" Og det stemmer alltid... ;)

Veslebror fekk kjepphest i julegåve. Med den kan han vere både ridder, prins og cowboy. Den er vakker og handstrikka, med tjukk, fin man og gulltaumar. Kjeppen er spikka og pussa av ei flott grein, og er både vakker og god å halde i. Takk til julemarkedet i Sommerfuglen steinerbarnehage. Verdas finaste!

Eg har sakna blogginga medan eg har vore borte. Ikkje berre saknar eg det å lage blogginnlegg, men eg saknar også tilbakemeldingane og bloggbekjentskapane. Det er så mange herlege jenter der ute i verda, og eg føler jo at eg kjenner mange av dykk! Kvar dag, mange gongar om dagen, har eg tenkt blogginnlegg. Det trur eg er ein bonus ved å blogge; det at ein ser småting rundt seg med andre auge. Eg kan sjå så mykje i så lite! Og eg har så lyst å dele både tankar, bilder og idèar med lesarane mine. Og for å komme igang igjen skal eg kaste meg med på denne utfordringa. Sannsynlegvis ikkje med daglege innlegg, men i alle fall med nokre kvar veke! :) Sjå meir her!

Årets første blogginnlegg avsluttast med nokre enkle ord. Og frå innerst i hjartet mitt vil eg ønske dykk alle eit riktig godt nytt år, med kjærleik og varme, helse og fridom!

 Holly McCaig