Om å nyte og litt nytt...

Deilige dagar heime. Ein må nyte det som nytast bør, og eg er ein nytar. Eg nyt at det er stille rundt meg. Eg nyt at ungane leikar og kosar seg. Eg nyt blomane og lyset om våren. Eg nyt å høyre latter og fantasifulle historier. Eg nyt vakre farger, former, teksturar, kreative prosessar og inspirasjonsrike bilder. Eg nyt å bruke hendene, augene, øyrene og symaskinene mine. Eg nyt kaffekoppen og sjokoladebitane. Eg misliker sterkt når saumar og stoff ikkje gjer det eg vil, og eg blir sint og sur av motgang. Desto viktigare å hugse på alt ein kan nyte. Som for eksempel fine bilder av lukkelege, vakre ungar i herlege, vårlege klede…og ein treåring som akkurat no sitt i sofaen bak meg og syng med til kjenningsmelodien til Brannmann Sam. Love it!

1. Anna har fått nye klede frå nettbutikk, og testar dei medan ho ruller rundt på golvet og herjar med dei nye ikea-putene. Sommarleg kjole frå Miniature, tights frå Ebbe, genser frå FUB.

2. Ein lilla, liten krokus smilar til sola. Endeleg open! 

3. Alfred har fått ny sirkusgenser, med mønster frå Meedom og stoff frå Lillestoff/Bloome.dk. Lillebror skal få kvalbukse av stoff frå Stoff og stil, og storebror viser den stolt fram. 

4. Denne skumle t-skjorta var suksess! 

Ha ein fortreffeleg kveld!

Om tid og sånn

Det er heilt ufatteleg at tida kan så fort som den gjer. Eit minutt er eit minutt, men når ein legg saman alle minutta og alle timane, så blir dei til dagar som flyg av garde. Den eine mandagen kjem hakk i hæl på den forrige, og vips! så er det jammen fredag igjen også. 

Slik kjennast det ut for alle som har ein travel kvardag. Alle som er i jobb, har barn og ein heim kjenner til dette. Men også der mykje ligg til rette for å kjenne at tida går sakte, kan ein kjenne at den går så altfor fort. Eg er ikkje i jobb no. Mine dagar er fyllt med trening hos fysio og legeavtalar, og jammen går det ein del tid på cafè også… Og heime skal huset stellast, sakte men sikkert, og når kvelden kjem er eg kaputt. Bekkenløysing og veksande mage har skulda for dette, for tida mi rår eg meir eller mindre over sjølv. Heldigvis. Og eg nyt minutta som kjennast lange, i solskinnet i godstolen i utsiktshjørnet i stova. ;) Eg kan trekke pusten og kjenne at dagen er god, at lyset er godt og at våren er her. 

Og små ting kan gjere at ein stoppar opp og kjenner etter. Små ting som ein legg merke til, som er vakre eller forunderlege. Kanskje også forgjengelege. Som denne tulipanen, som var ein del av ein fantastisk bukett eg fekk til bursdagen min, og som eg spreidde i mindre vasar, berre for å kunne feste augene på vakre tulipanar mange ulike stader i stova. Min favorittblome.

Bilda er tatt med mobilkamera, og er tidligare posta på instagram. 

Denne formiddagen skal eg prøve å nyte kvart minutt, men det er vel noko med alle planane og ønska og forventningane til dagen som gjer at den går så fort. 

Håpar du også legg merke til det gode og det vakre rundt deg!

Oj! Eg såg plutseleg at dette vart innlegg nummer 500! Det er nesten verdt ei lita feiring! :) Kanskje det blir det etterkvart, då? :)

Entusiastisk og begeistra

Relativt enkle saker kan gjere fantastiske ting med barna sin leik! Alfred på tre år vart i alle fall bergtatt av denne kappa, og fantasien fekk verkeleg springfart! Mens Anna på 8 år lurte på kva det skulle forestille, om det var ein spesiell fugl, eller det kunne i alle fall ikkje vere slik eller sånn… Det er så trist å sjå korleis samfunnet og kvardagen og all vektlegginga på faktakunnskap, gjer fantasi og forestillingsevne til noko som er mindre verdt. Jenta mi, som alltid har vore kreativ og rik på fantasi, er skulejente og vil gjerne ha fasitsvar. Når skjedde liksom det? Alfred går heldigvis i ein barnehage der barnas leik og kreative utfalding er høgt prioritert, og vi to har stadig samtalar der vi snakkar om for eksempel grøne, flygande kyr som kjem og landar på verandaen… Kva skulle vi gjort då?! Eller andre rare og morsomme ting, som vi fantaserar rundt når vi lurer på noko, ser noko rart eller leiker og tullar. Dette er uvurderlege stunder for samspelet mellom oss, for meg sjølv, for han og hans utvikling av fantasi, forestillingsevne, språk, humor og så mykje meir. Dette er gull! Og heldigvis er det ikkje slik at storesystra heilt har slutta med slikt, det er berre at ho ikkje kan gjere det når som helst. Ho må liksom vere tydeleg på at dette er berre tull, og det er vel ikkje heilt sant, vel, mamma… Flink og stor! 

Men tilbake til kappa… Eg var typisk veldig seint ute med ei bursdagsgåve til ein nevø, og Anna skulle pakke kofferten for å dra på vinterferiebesøk dit. No måtte eg berre finne på noko lurt! Men det er jammen grenser for mi oppfinnsomheit også, og eg fann ingenting i butikkane, som eg hadde lyst å kjøpte til han. Jaja, då var det berre å slå seg laus på syrommet! Og eg er fornøgd!

Ungane var med og bestemte at den skulle vere i ein blå-grøn variant, og eg fann fram stoffhaugane. Med sikksakksaksa (då kan det ikkje rakne) klipte eg trekantar, og dei vart av varierande storleikar og fasongar. Men det er berre flott på ei slik kappe!  Eg brukte chambray frå Stoff&Stil til kappa, og hadde eg hatt meir, skulle eg laga den enda breiare, slik at den kunne vore festa til handledda… Men det blir kanskje neste gong? I halsen sydde eg ein kanal der eg sette i ei snor til knyting. Hadde eg hatt hemper ville eg kanskje brukt det i staden, for eg er ikkje særleg begeistra for knytte snorer i halsen på barn. Eg sydde på trekantane radvis frå botnen, og det var så moro å sjå framgangen og leike seg med kva for nokre bitar som skulle vere dei neste. Herleg! Og slike vil eg lage fleire av!

"Kva er det..?" spurte Anna, då eg stolt viste den fram. 

"Åh, det er ei dragekappe!" seier Alfred entusiastisk og begeistra! 

Suksess! Håpar bursdagsbarnet likar den også… ;)

Ønskar deg ein fortreffeleg laurdag, 
og god vinterferie til deg som skal ha det!

To heilt ulike prosessar

Det er så deilig når helga får vere helg, timane er lange og ingenting står på programmet. Og så fyllast alle timane likevel! Dei fleste fyllast med slikt som er fint og godt, men det oppstår også ei og anna minikrise i heimen… 

På dei øverste bilda ser du komposten vår. Kompostering er gøy! Ja, det er faktisk det! Eg blir utruleg fascinert av å sjå korleis det vi kastar i komposten påvirkar prosessen i kassen, og så blir det til noko matnyttig! ;) (Hihi... Pun intended!) I luka nederst hentar vi fram ganske fin jord, som pakkast i vanlege søppelsekkar. Sekkane får nokre hol i botnen, slik at meitemarkane kan kravle litt ut og inn som dei vil, og så skal jorda få fortsette sin prosess og bli supertilskot til buskar og bed utpå våren. Men eg er ganske uerfaren enno, så eg er spent på korleis frosten spelar inn. Foreløpig held vi i alle fall prosessen inni KompostBjørnen varm og fin!

Inne kan vi også pusle med ulike ting. No i helga hadde vi ei koseleg malestund ved kjøkkenbordet, og alt var fryd og gammen til det plutseleg vart bråstopp. Kor vart det feil? Det gjekk frå idyll til total kollaps på ti minutt, og vi trengte jammen litt tid for å komme igang igjen etterpå. Slike prosessar syns eg er vanskeleg å forstå! Pappaen var på fjelltur, og eg og ungane skulle på bytur og konsert. Men eg kan love deg at det ikkje er lett å dra på tur med krykker og treåring som ikkje samarbeider… Så då kom nederlaget susande, og mamma vart skikkeleg sinteguri, noko som sjeldan løyser vanskelege situasjonar. Isj! Det endte heldigvis godt, mykje takka vere godaste storesystra, som trøysta Alfred då mamma hadde trampa ut i raseri. Og godaste Alfred som sa unnskyld for første gong i sitt liv, og som delte ut verdas aller beste kos. Og mamma måtte grine litt igjen, og seie unnskyld for at eg vart så sint. Så pakka vi veska og krykkene og stabla oss ut i bilen, framleis litt tårevåt, og lillebror sovna, mens Anna satt og skravla og sang, og vi kom oss til byen. Vi kom oss på beina og på superflott konsert! Det kallar eg Happy Ending! 

Joda, det er mange som har temperament her i huset, men heldigvis er vi gode med kvarandre!

Ver god med dei du har rundt deg, du også!

Enjoy the little things

Kos deg med dei små tinga! Legg merke til det som er godt, fint, vakkert, inspirerande og gir deg noko! No når debatten går om gravide og sjukmeldingane deira, kjenner eg at eg treng å vere positiv. Av og til treng ein det litt meir enn ellers. No når eg ikkje er i arbeid, men heller ikkje er sjuk, treng eg å tenke på det som er bra, og heldigvis er eg flink til å fryde meg over dei enkle tinga! Som ein heimelaga kaffe latte og to kjeks på ein vanleg kvardag, med sola inn vinduet og heile verda i fanget...

Og om det er vanskeleg å halde fokus, kan jo alltids ei runde på Pinterest vere til hjelp…! ;)

by Lisa Congdon

fra inspirationalpicturequotes

fra Happy Go Lucky

fra Weheartit

Nyt dagen

Det kjennast verkeleg ut som vi nærmar oss våren no, altså! Snart ferdig med januar, og her i Trondheim er det framleis like tørt (og kaldt). Ungane snakkar dagleg om kor gjerne dei skulle hatt snø, men eg kjenner at det ikkje er så viktig for min del. Ikkje no når det går mot slutten av januar, det er ein månad sidan sola snudde, og snø eller ikkje snø, det er lysare ute! Sol rett inn i stova. Gult og varmt lys. Og inne kan vi nyte tulipanar og peisvarme og kvarandre. Herleg!

I helga har verdas snillaste morfar vore på besøk her, og Alfred jublar over at det er framgang i oppussinga av rommet hans. Det skal nok bli bra! No må berre mammaen og pappaen vere like flittige som morfar, og få ting gjort…! Eg er nok flinkare til vaffelsteiking og småtteri enn til dei store prosjekta. (Skranglebekken!) Men jammen er det koseleg med saft og vaflar ved kjøkkenbordet også! Liten mugge passar fint til små barnehender, så får ein til meir sjølv! Det er meistring! Stas!

Det er kvardag igjen. Ingen gjestar og ingen andre heime enn meg sjølv. Eg elskar verkeleg å ha besøk, men det er når eg puslar aleine at eg får ting gjort… I dag er det berre trening som står på programmet, og eg har enno eit par timar til eg må komme meg i veg. Så først skal eg skru på kaffemaskina, så må eg skru på varmen på syrommet, så lage kaffe og nyte den i godstolen ved vinduet, mens syrommet blir varmt. Deretter er det kreatid. Herleg! Ja, eg veit det. Det er verkeleg akkurat så luksus som det høyrast ut. Heldige, heldige oss som bur her, og som kan vere heime når vi ikkje er i stand til å vere på jobb…

Nyt dagen du også!

Heilt eventyrleg

Tell Me A Story Activity Set - The Small Object

Story Stones - Crafting Connections

Ein sliten, liten gut sovna på sofaen i dag, etter ei vidunderlig lita stund. Vi la oss godt tilrette på putene han og eg, og då han låg der i armkroken min var det nesten så vi låg nase mot nase. Mjuk og god, er han. "Mamma, no må du fortelle ei historie", seier han, og eg tenker meg om. Ja, eg vil gjerne fortelle eit eventyr, og treåringen ligg og frydar seg over historia om Gullhår, fantasifullt overbrakt og fargelagt, men utan andre bilder enn dei han sjølv kan skape inni seg. Han er trøytt, men eg måå fortelle ei historie til! Ei om det store, skumle trollet! Og eg fortel om trollet, det som var så stort og stygt, med ei lang og krokete nase og alt som høyrer til. Han nyt stunda, og det gjer eg òg. Etterpå syng eg for han. Stille og fint ligg vi i sofakroken, og medan eg syng vakre, gamle songar, fell han i søvn. Sliten etter gårsdagens og dagens påkjenningar. Slike stunder er gull!

Den Gode Historien

Eg har ei god venninne som er ein fantastisk forteljar, og ho held kurs slik at fleire kan lære å fortelle historier som berører og begeistrer. Alle som jobbar med menneske, og kanskje særleg alle som jobbar med barn, burde lære meir om korleis dei kan formidle gode historier. Så snart eg får sjansen er eg med! Klikk på bildet med den eventyrlege, vakre døra for å komme inn til Hege.

Når kvardagen er her

Vi er igang med å bruke huset vårt. Vi brukar kvar ei krå, og greier på forunderleg vis å fylle det. Stova skulle vere leikefri sone, som ein fristad for auget og kvile for sjela. Eller noko sånt. Ryddig og zenaktig, kanskje. ;) Men enno flyt leikene. Togbanen har blitt satt i ein samanheng, men petshopar og små sokkar har funne flytsona si. Eg syns på ein måte det er greit. Etter forrige overdøvande idylliske innlegg har kvardagen innhenta oss, og eg må sjå litt nøyare etter for å oppdage idyllen mellom oppvask, gamle aviser, søskenkranglar, korte lunter og tidsfristar og anna kvardagsgreier. Men eg ser den. Idyllen, altså. :) Eg ser den i barnesang, knusekos og togbane. Eg ser den når lillebror storfornøgd tittar fram frå klesskapet mitt og ropar Fann deg! Og når storesøster jublande spring mot ytterdøra for å sleppe inn venninnebesøket sitt. Eg nyt kaffien min i haugen med puter på sofaen, godt gøymt bak stabelen med flyttekasser, og lyttar til venninnene som snakkar om flytting og kjensler og kven som eigentleg vil at storesøster skal lære å spele piano. Eg stoppar opp i stresset og tar pause. Det er verkeleg godt. Verkeleg. 

Pianoet fulgte med huset. Og den nydelege pianokrakken likeså. Fleire bilder og detaljar kjem når pc-utstyret er pakka ut. Når ting har komt på plass og ledningane funne att. Eg gler meg! :)

Nyt kvardagen din!

Det spirar og gror

Ein liten erteblomst har reist heilt frå Hong Kong, berre som eit lite frø, pakka og sendt hit på bestilling. Bestilt på Etsy, såklart... Og eg kryssa sjølvsagt fingrane for at alle dei mange frøa vi planta skulle spire og gro, for det er jammen ingen sjølvfølge! Men det vesle frøet har våkna til liv, etter å blitt holdt av små barnehender, putta varsamt i god jord, vatna med forventning og glede. Ikkje rart det vil vise oss at det kan!

For kven vil vel ikkje vise at dei kan greie det utrulege, berre dei får kjensla av at nokon trur på dei? Det å vite at nokon set pris på ein og har forventningar til ein, det er så godt! Det krevst vel for at både små plantar og små menneske skal vokse, gro og blomstre. Det trur i alle fall eg! :)

 

Eg høyrer sjølv at tankane mine er ganske store i dag. At eg kanskje til og med overdriv og snakkar svada. Men ikkje heilt, likevel. Det er jo sant! På dette bildet har lillebror akkurat ramla oppi planteprosjektet vårt. Stakkars små spirane... Men det var heldigvis i den delen der frøbarna enno ikkje har våkna til liv. Og ikkje veit eg heilt korleis eg skal vekke dei heller. Kanskje det er på tide å synge for dei, for det har vi ikkje prøvd enno. Og kultur er jo også viktig for å utvikle seg... ;)

Storesøster er full av omsorg, og hjelper veslebroren sin. Det er godt. Vi er heldige.

I dag har eg jobba for å hjelpe våren i hagen. Vi vil jo gjerne at det skal spire og gro der også, og i løpet av dagen reknar eg med at dei aller siste snøflekkane skal forsvinne. Vi må hjelpe kvarandre. Storesøster hjelper lilleror, eg hjelper våren, og solet og lyset hjelper meg. Gode dagar. Vårdagar.

Håpar du også nyt lyse, gode dagar!

Aktiv i kropp og tanke...

Foto: Bertil

Det knirkar i nysnøen på trappa. Nokre få fjon kom for å gjere landskapet reint og kvitt igjen. Akkurat nok for meg. Og heilt fin for skøytebana også. Desse bilda tok pappaen av Storesyster då dei var på nærmaste vatn for å teste skøytene. Varm i kinna, varm i kroppen, stolt og fornøgd! 

Og i aktivitet blir ein sveitt. Slik som eg vart på yogatrening i går. Eller, eg vart jo ikkje akkurat gjennomsveitt, men ganske varm og akkurat passe sliten og god i kroppen. (Og i dag kjenner eg jo verkeleg at kroppen vart utsett for nye, interessante øvingar i går..) Inni meg foregår det stadig merksnodige saker. Eg kan oppleve kjensler som fargar, og eg assossierer veldig fort når sansane vert aktivert. Kan dette henge saman, skal tru? Eg har i alle fall ei formeining om at dette heng saman med kreativitet. For kreativ, det er eg. Eg kan boble over av idèar og assossiasjonar, og treng ofte nokon som kan halde meg att for å seie kva som er gjennomførbart og ikkje. I går hadde eg forresten ein morsom assossiasjon i det eg kom ut av yogahallen, i det fine, nyoppussa treningssenteret, med parkett på golvet og fancy møblar i freshe fargar. Høgt under taket er det også. Og der, som om nokon dytta lukta opp i nasen på meg, tenkte eg berre på eitt ord: leirskule. Det lukta rett og slett som ein gammal leirstad, der sveitte ungdommar og sure sokkar har vandra rastlaust i gangane. Der herjing, skrål og sang har gått hand i hand med tente lys og klumpekos. Der paprikachipsen ligg i tusen knas, og initialar er skrapa inn i veggane. Oj, det vart mange gode minner fordøyd på få sekund. Av den herlege lukta av sveitte folk og joggesko. Heldige er vi som kan minnast så mykje av så lite!

Eg veit ikkje om du har lagt merke til det, men eg har altså gitt opp den utfordringa eg prøvde å slenge meg med på. Det er jo så skrekkeleg slitsamt å vere på etterskot. Sjølv når det gjeld slike kjekke ting! Dermed vart altså den ein av dei tinga eg så optimistisk kastar meg over, for å innsjå at eg ikkje gjennomfører. Det er vel stort sett berre når det gjeld strikking at eg ikkje er på den måten... Der brukar eg nemleg laang tid på å komme igang, men blir nesten manisk for å bli ferdig. Det er jo så tilfredsstillande! :)

Erteposar i fleng er lagt ut i Eplabutikken min. Fine, fine fargar og stoff! Og så er der forresten salg på ein del varer som har lagt der litt for lenge. Men erteposane er ferske i butikken, og eg er ganske stolt av utvalget der no. Lyst og fargerikt og fint. Akkurat som eg likar det! ;)

Ha ei nydeleg veke!

Nytt og godt!

Eit nytt år. Nye draumar, nye forhåpningar, nye muligheter. Nye dagar, nye planar, nye avtalar. Mykje er likt som i fjor, men for meg er alltid overgangen til eit nytt år noko heilt spesielt. Eg har så mykje eg vil gjere annleis! Eg vil så gjerne ha meir tid saman med familien min, meir tid for meg sjølv, meir tid til kreative syslar, meir tid til å vere sosial. Trening er ikkje akkurat noko eg har så veldig lyst til å bruke den verdifulle tida mi til, men eg har etter 34 år innsett at det er noko eg berre må igjennom, så blir både eg og kroppen min gladare etterpå. Og sjølv om eg nesten ikkje har lyst til å innrømme det, så er det jo faktisk ganske deilig etter gjennomført økt! Og slik skal eg også auke overskotet, slik at eg kan bruke av sofatidkontoen til desse andre tinga eg så veldig gjerne vil gjere meir av. ;)

Dagens bilete har mannen min tatt av fine familien sin. Den vakre kona hans laga litt bling til seg sjølv til jul, for heile familien var jo på tv på sjølvaste julaften! Vi syng i familiekor, og her kan de sjå oss synge i Byåasen kirke på julaftengudstjenesten... Tilbake til blingen; den er laga av to trekuler og litt skinnsnor. Den vesle trekula er mala med lysrosa hobbylakk, og den store er dekka med bladmetall. Det var moro og fint!

Storesyster fekk ny kjole til jul. På lillejulaften vart knapphola sydde, og knappane kom på. Den nye symaskina mi gjorde jobben på eit blunk, og gjett om eg gler meg til vi skal bli betre kjent! Kjolen var ei prinsesse verdig, og mottakaren var også veldig fornøgd. Ho er jo prinsessa mi! Og med Julekongen som adventskalender, har vi jo gjort oss nokre tankar om prinsessegreier... Ein dag stod ho over meg og sa: "Mamma, du har sølv i håret!!" Haha...akkurat det ein har lyst til å høyre, særleg når ein vanlegvis driv med heimehårfarging og badet no er totalvraka av ein kjip vasslekkasje frå kjøkkenet i etasjen over. Men uansett, litt sølv i håret treng faktisk ikkje å vere så ille. Eg proklamerte at det kom av at eg er ei ekte prinsesse! Akkurat som Eiril i Julekongen! ;) "Nei, mamma, du kan ikkje vere prinsesse, for då må jo tante også vere det..!" "Joda," seier eg, "både eg og tante er prinsesser. Det er berre å sjekke, for om du legg ei ert under madrassen hennar, er eg sikker på at ho har vondt i ryggen når ho våknar!" Og det stemmer alltid... ;)

Veslebror fekk kjepphest i julegåve. Med den kan han vere både ridder, prins og cowboy. Den er vakker og handstrikka, med tjukk, fin man og gulltaumar. Kjeppen er spikka og pussa av ei flott grein, og er både vakker og god å halde i. Takk til julemarkedet i Sommerfuglen steinerbarnehage. Verdas finaste!

Eg har sakna blogginga medan eg har vore borte. Ikkje berre saknar eg det å lage blogginnlegg, men eg saknar også tilbakemeldingane og bloggbekjentskapane. Det er så mange herlege jenter der ute i verda, og eg føler jo at eg kjenner mange av dykk! Kvar dag, mange gongar om dagen, har eg tenkt blogginnlegg. Det trur eg er ein bonus ved å blogge; det at ein ser småting rundt seg med andre auge. Eg kan sjå så mykje i så lite! Og eg har så lyst å dele både tankar, bilder og idèar med lesarane mine. Og for å komme igang igjen skal eg kaste meg med på denne utfordringa. Sannsynlegvis ikkje med daglege innlegg, men i alle fall med nokre kvar veke! :) Sjå meir her!

Årets første blogginnlegg avsluttast med nokre enkle ord. Og frå innerst i hjartet mitt vil eg ønske dykk alle eit riktig godt nytt år, med kjærleik og varme, helse og fridom!

 Holly McCaig

Kompliment

Så utruleg mykje nokre enkle kompliment kan bety!

Eg har hatt eit møte heime i stova mi i kveld, og fekk så mykje gode tilbakemeldingar på kor koseleg det var her. :) Oh, lukke! Folk eg berre så vidt kjenner skryt over stilmiksen min, det kreative kaoset og fine små ting rundt om kring. Ei av dei kommenterte til og med at ho kunne sjå at eg blogga... Hihi!

Men i alle fall, dette kjente eg var eit skikkeleg boost på å lage eit nytt innlegg. Stova er ryddig og hadde lyset på natta vore betre, kunne eg kanskje til og med tatt fine bilder... Beklager kvaliteten!

På sybordet mitt har eg ein heil drøss med koffertar og esker i fine fargar og mønster, og oppi der har eg småsaker eg brukar sjeldan, ofte eller berre av og til. Sysaker, smågåver, ferdige produkt, ledningar... Arkitektlampen fann eg på ein loppis, symaskinparken står klar til bruk, og på veggen heng ei blanding av familiebilder, barneteikningar, origami og gamle billedlottoplater. Bordet laga vi til eit hageselskap for nokre år sidan, og det er stort og romsleg og ristar som eit middels jordskjelv når symaskina durar på som verst. Og alt dette står i stova! Det er heilt supert! Eg vil jo absolutt vere der det skjer, og ikkje sitte på eit rom i kjellaren. Og i og med at eg syns kreativt kaos kan vere ganske inspirerande og fint, så gjer det meg ingenting å ha det framme heile tida! :) Det einaste minuset må vere at eg stiller veldig svakt når eg ber mannen (eller ungane) rydde i sakene sine... Rotekoppar!

Men poenget mitt i kveld er altså ganske enkelt, og heng saman med ei god og klar utfordring:

Eit lite kompliment kan bety så mykje!

Tid for å pusle inne

Hausttid. God tid. Travel tid. Innetid. Pusletid.

Når mørket kjem tidlegare om kvelden, tenner eg lys og drikk te. Eg har vore både djupt nede i sofaen og ytterst på stolkanten med strikketøyet mitt, og i løpet av kort tid fekk ungane nye nydelege ullgenserar. Eg har vore bøyd over symaskina og over hobbybordet. Og no når berre ein månad gjenstår før årets julemarknadar, er det verkeleg på tide å skru av tv og skru på turboen... Mange planar, mange idèar og mange kveldar. Og mykje uforløyst bloggelyst!

Bildet er frå eit tidlegare år. Veslejenta mi har fylt sju år no, og eg frydar meg over alt ho kan og veit og vil, samtidig som det er vemodig at ho ikkje er lita lenger. Fine, fine jenta mi! :)

Håpar du har varme, fine haustkveldar!

Litt etter litt

Litt etter litt kjem eg i gang igjen.

To månader med fullstendig bloggestopp og minimalt med kreativitet.

I dag strålar sola, og eg klør i fingrane etter å kose meg med å skape noko fint! 

Sanseputene eg laga før påske er endeleg fotografert, og kjem nok ut på Epla i løpet av kvelden. Herlege leiker for dei minste, i mjuke og spennande stoff, og med mykje gøy å fikle med. Snart vil eg lage fleire også, for desse er verkeleg supre! Og så kosar eg meg sånn med å lage dei! 

Foto: Bertil

Forsiktig vågar hagen å kle av seg vinterdrakta, og knoppane lengtar etter dei varme strålane frå sola. Slik som oss andre. No er vi vel ferdige med vinteren snart!? Det er i alle fall godt at kveldane er lyse, morgonane er lyse og barna lukkelege over å finne att sand, stein og syklar. I dag skal eg til byen, trene, drikke kaffe, rusle i sola og nyte dagen. ;) Høyrast ikkje det ut som ein ganske perfekt formiddag? 

Foto: Bertil

Det er dei nære tinga som har opptatt meg i det siste. Eg har fryda meg over gode Lillebroren og skjønne Storesystra. Travle og gode dagar har det vore. Vi tøysar med augevippane, vi pratar om fuglar og bilar og alt vi ser rundt oss, vi herjar og kosar og kranglar og ler. Lukke! Og Storesøster er den store helten, med sitt gode, tannlause smil, og sin uendelege energi. Eg er så takksam! Og no, no er eg faktisk igang med bloggen igjen også. Slik. Det var visst berre å kaste seg ut i det! ;)

Tusen, tusen takk for gode ord og tankar. Eg har forstått at nokre har lurt på kor det vart av meg, men her er eg altså igjen! Og eg har det bra! :) 

Ønskar deg ein deilig dag!

Ein strålande dag

Ein deilig, inspirerande, glad dose med fargar, mønster og stoff ligg på bordet mitt. Eg er i siget, og nye sanseputer skal etter planen ut på Epla i løpet av veka. Og eg kjem nok til å reklamere her på bloggen når det skjer... ;) Det er så utruleg kjekt å skape desse fargeklattane! Eg lagar jentete, guttete, brunretro, rosaretro, nytt og gammalt, detaljert og enkelt, akkurat som eg vil! Og heile tida har eg babyane i bakhovudet. Kva vil vere fint å sjå på og spennande å ta på? - og kva vil mammaene like..?

Eg kom over eit sitat på Pinterest i dag, via Mokkasin, og eg las det to gongar før eg la det bort. Men så har det altså festa seg litt i meg likevel, og eg vil vise det fram her.

Prøvar du å lage alt rundt deg vakkert? Og får du det til?? ;) Eg skulle så veldig gjerne omgitt meg med berre vakre ting, men slik er det ikkje her i huset. Ikkje berre fins det altfor mange ting som ikkje er vakre her, men det fins rett og slett for mange ting. Det ser i alle fall slik ut når golvet flyt over av togbaner og leiker, bordet er gøymt under bøker, sysaker og tusjar og gangen er full av klede. For å nevne noko. Så nei, her er det ikkje berre vakkert, men det er ein ting eg har tenkt på i dag:

Vi må hugse å legge merke til alt det vakre i kvardagen!

I det store sørvendte vinduet i stova heng det ein vakker fugl. Den er av gjennomsiktig neonrosa plexiglas, eller noko slikt, og er kjøpt på knallfine Liebe i København. Hos Liebe får du knallfin keramikk, men også nokre andre ting. Dessverre kan eg ikkje hugse kva kunstnaren bak denne fuglen heiter... I alle fall, når eg ser den her frå sofakroken, er den verkeleg knallrosa mot den lyse himmelen utanfor, men på bilda med skogen som bakgrunn, er den mørkare. Då eg satt og sydde i dag, la eg plutseleg merke til eit nydeleg fenomen! Sakte, sakte snurra fuglen rundt, og solstrålane sendte refleksen rundt i stova som ein vakker, vakker fugl. Fram med kamera. Catch the moment. Beautiful!

Eit langt blogginnlegg på denne nydelege vinterdagen. Takk for at du er innom her, og tusen, tusen takk for kommentarane! Eg blir veldig glad for dei! :)

Håpar du også nyt dagen!

Klokka mi

Klokka mi. Den viser at sola nettopp har vore på sitt høgste, før den no snart forsvinn bak trea i skogen her. Den viser at tida går ustanseleg, utan at vi på nokon måte kan påvirke farten. Den viser meg kor tid eg skal stresse, kor tid eg kan ta det med ro, kor tid eg bør dra hit eller dit, og kor tid eg skal hente barna på skulen og i barnehagen. Og så viser den litt kven eg er. For mi klokke er min favoritt, og eg fann den på Stilleben.

Det måtte liksom berre bli eit innlegg om tid i dag, syns eg. For det er noko eg stadig reflekterer over, og stresser på grunn av. Denne siste månaden har vore ubegripeleg travel, og slik vil vi jo ikkje ha det! Eg har storkosa meg med mange, mange små og store prosjekt, men har ikkje fått gjort alt som eg gjerne vil ha tid til. No lar eg skittentøyet ligge, hyblekaninene formere seg, kafferestane stivne i oppvasken og leikene flyte. No vil eg blogge, inspirerast, sy julegåver og kose meg! Og om nokre få timar hentar eg dei fine barna mine, og vil nyte ettermiddagen saman med dei! Det er jammen det aller viktigaste!

Igjen har livet og døden vist meg at vi må ta vare på tida vår. 

Vi må bruke den godt, for vi veit ikkje kor lenge vi har den. 

Håpar du har ei GOD tid!

Lukkeleg mamma

Eg trur eg må vere verdas heldigaste mamma. Det kjennast i alle fall slik! :) Eg er så umåteleg glad i mine to vidunderlege barn, at det nesten kan kjennast som om hjartet skal sprekke. Det blir varmt og stort og bankar energisk når eg kjenner etter kor glad eg er i dei. Og eg er så stolt! Jada, eg har sagt det før, og eg seier det igjen: det er lov å vere stolt! Det er lov å føle at det de har er heilt spesielt. At banda de har knytta er annleis enn andre sine. At dine barn er dei aller mest vidunderlege i heile verda. :) Det er lov!

Oktober er nesten over, og vi har hatt ein hektisk og fin haustmånad. Dette er den store bursdagsmånaden her i familien, og begge barna har fylt år. Tenk at Lillebror har vore her hos oss i over eitt år alt! Det er jo ikkje til å tru! Åh, så skjønn han er! :) Og Storesøster, som har blitt feira i det uendelege, kan ikkje hugse korleis det var her før han kom ut av magen. Det er rart, det! ;) Store, fine Lillebror og store, fine Storesøster. Dei aller, aller beste eg veit! Dei er jammen vel verdt å feire! :)

Det blir forresten snart ei feiring her på bloggen også. Eg bikkar 100 000 besøk når som helst! Oioioi!! Og dersom Følgerknappen min (Blogger sin...) hadde fungert, så hadde eg kanskje fått fleire følgarar også! Er det nokon som har samme problem som meg der, forresten? At følgarane ikkje viser? Uansett, følgarar eller ikkje følgarar, eg er så veldig glad for at så mange er innom bloggen min! Tusen, tusen, tusen takk! :)